Δεν πήδηξαν μόνο δύο 17χρονα κορίτσια από έναν πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας στην καρδιά της Ηλιούπολης... Μαζί τους γκρεμίστηκε με εκκωφαντικό θόρυβο και ένα ολόκληρο αφήγημα «κανονικότητας», το περιβόητο success story ενός κυβερνητικού συστήματος που αρνείται να κοιτάξει τις πληγές μιας ολόκληρης κοινωνίας και τον εαυτό του στον καθρέφτη.
Ένα απελπισμένο σάλτο στο κενό ξεσκέπασε μια χώρα σε σήψη...
Δεν πήδηξαν μόνο δύο 17χρονα κορίτσια από έναν πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας στην καρδιά της Ηλιούπολης...
Μαζί τους γκρεμίστηκε με εκκωφαντικό θόρυβο και ένα ολόκληρο αφήγημα «κανονικότητας», το περιβόητο success story ενός κυβερνητικού συστήματος που αρνείται να κοιτάξει τις πληγές μιας ολόκληρης κοινωνίας και τον εαυτό του στον καθρέφτη.
Πληγές για τις οποίες φέρει στο ακέραιο την ευθύνη
Δύο παιδιά 17 ετών, στην ηλικία που η βιολογία επιτάσσει έρωτα, σχέδια και όνειρα χωρίς βάρος στην ψυχή, βρέθηκαν στο κενό χέρι-χέρι.
Το ένα έχασε τη ζωή του ακαριαία, το άλλο λίγες ώρες αργότερα.
Ένα σοκαριστικό σημείωμα λίγων γραμμών, που βρέθηκε στο σημείο της τραγωδίας, δεν είναι ένας απλός αποχαιρετισμός: είναι μια πολιτική διαθήκη.
Σε λίγες γραμμές περιγράφει όσα το κυβερνητικό σύστημα πασχίζει χρόνια τώρα να «θάψει» κάτω από οικονομικούς δείκτες.
Είναι η ακλόνητη απόδειξη πως αυτά τα παιδιά δεν ήταν «μπερδεμένα» ή «παρορμητικά», αλλά συνειδητοποιημένα και κυρίως, απελπισμένα.
Με πλήρη αντίληψη της σήψης γύρω τους, επέλεξαν την έξοδο από έναν κόσμο χωρίς ζώσα προοπτική.
Μεγαλώνοντας σε ένα «δωμάτιο πανικού» χωρίς αέρα
Όταν ένα παιδί 17 χρονών πιστεύει ότι η ζωή που το περιμένει δεν αξίζει να βιωθεί, τότε δεν έχει αποτύχει απλώς ένα «τραυματισμένο» σπίτι.
Η αποτυχία είναι βαθιά πολιτική και συστημική.
Αυτή η τραγωδία δεν είναι ένα ακόμη «μεμονωμένο περιστατικό» ψυχικής ασθένειας.
Είναι η κραυγή μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε μέσα σε μια ατέρμονη αλληλουχία κρίσεων που τσάκισαν την ραχοκοκαλιά μιας κοινωνίας: μνημόνια, οικονομική εξαθλίωση, lockdown και μια διαρκή ανασφάλεια.
Είναι παιδιά που είδαν τους γονείς τους να λυγίζουν κάτω από το άγχος της επιβίωσης, εξαντλημένους από τον αγώνα να κρατήσουν ένα σπίτι όρθιο και θυμωμένους από πολιτικές που τους κρατούν υποταγμένους οικονομικά, στα όρια της επιβίωσης...
Η κοινωνία μας νοσεί βαθιά γιατί είναι σαθρό το κυβερνητικό σύστημα που έχει την ευθύνη της και την «εκπαίδευσε» να θεωρεί κανονικότητα την ψυχική εξάντληση και την αναξιοκρατία.
Αντί για πραγματική ευημερία, το κυβερνητικό σύστημα οικοδόμησε μια κουλτούρα «φιλοδωρήματος», όπου οι πολίτες οφείλουν να είναι ευγνώμονες για τα ψίχουλα των επιδομάτων, ενώ ο πραγματικός πλούτος διανέμεται σε μια κλειστή κάστα «ημετέρων» και δικτυωμένων.
Από τη δολοφονία της προοπτικής...
Σε μια χώρα..
- που η κυβέρνησή της δεν θεραπεύει τις αιτίες της κοινωνικής ασφυξίας, αλλά τις συντηρεί για να τρέφει μηχανισμούς εξάρτησης και φόβου,
- όπου οι σπουδές οδηγούν είτε σε... αλλαγή κατεύθυνσης, σε μισθούς που δεν αντέχουν το κόστος της ζωής για ολόκληρο μήνα...,
- όπου η αξιοκρατία συνθλίβεται καθημερινά από την οικογενειοκρατία και τις κομματικές εξυπηρετήσεις και η προσπάθεια μοιάζει με μάταιο κόπο....
υπό αυτές τις συνθήκες, τους ζητάμε να πορευτούν στα σχολικά τους χρόνια και να «γράψουν καλά», για να πετύχουν, να μην απογοητεύσουν κανέναν, να αποδείξουν την αξία τους μέσα από ένα κουτσουρεμένο σύστημα εκπαίδευσης που απαξιώνει τον δάσκαλο πρώτα από όλα και να υποστούν έναν αδηφάγο μηχανισμό εξετάσεων, βαθμών και πιστοποιήσεων, για να έχουν μέλλον...
Αλλά ποιο ακριβώς μέλλον τους ανοίγεται;
Σε ποιο περιβάλλον;
Ο ανταγωνισμός στην Ελλάδα του 2026 εξακολουθεί να μην αφορά τα προσόντα, το «τι ξέρεις», αλλά το «ποιον ξέρεις» και πόσο γερά αγκιστρωμένη είναι η γνωριμία σου στο σύστημα.
Τα παιδιά το βλέπουν, το νιώθουν και τελικά παραιτούνται πριν καν ξεκινήσουν.
Δεν είναι η αποτυχία που φοβούνται, αλλά μια ζωή χωρίς νόημα, που εξαντλείται σε έναν αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης χωρίς τέλος και χωρίς ανταμοιβές.
...στη δολοφονία της αξιοκρατίας!
Η ρίζα της ματαιότητας, όμως, βρίσκεται στη δολοφονία της αξιοκρατίας.
Η κοινωνία μας έχει μετατραπεί σε ένα κλειστό κλαμπ όπου η κοινωνική άνοδος έχει σταματήσει.
Αν παλιά το παιδί του εργάτη είχε την ελπίδα να γίνει γιατρός μέσω της μόρφωσης, σήμερα το παιδί της λαϊκής οικογένειας φοβάται ότι θα καταλήξει σε βασικό μισθό... πείνας.
Η επιτυχία δεν εξαρτάται από τα προσόντα, αλλά από το «επώνυμο», τις γνωριμίες και τις κομματικές εξυπηρετήσεις που οδηγεί στον άκρατο πλουτισμό ολίγων, εις βάρος όλων.
Αυτές που κρατούν στο απειρόβλητο όσους έχουν εγκληματίσει εις βάρος μιας ολόκληρης κοινωνίας καταστρατηγώντας κάθε έννοια... αμερόληπτης δικαιοσύνης.
Αυτή η κληρονομική αδικία δημιουργεί ένα τείχος που οι ψυχές των νέων δεν αντέχουν καν να προσπαθούν να γκρεμίσουν.
Η ψηφιακή ασφυξία και η «αριστεία» της βιτρίνας
Σαν να μην έφτανε η κοινωνική σήψη, οι νέοι βομβαρδίζονται καθημερινά από τα φιλτραρισμένα πρότυπα μιας ψεύτικης επιτυχίας στα social media.
Ζωές-βιτρίνες, τέλεια σώματα και εύκολο χρήμα δημιουργούν ένα αβάσταχτο αίσθημα ανεπάρκειας.
Οι 17άρηδες σήμερα δεν συγκρίνονται με τον συμμαθητή τους στο διπλανό θρανίο, αλλά με μια παγκόσμια ελίτ της «τέλειας ζωής», των φιλτραρισμένων σωμάτων και του εύκολου πλουτισμού.
Σε αυτό το περιβάλλον, η κοινωνία επιβάλλει την «τοξική θετικότητα»: την υποχρέωση να είσαι διαρκώς ευτυχισμένος, παραγωγικός και χαμογελαστός.
Αν τολμήσεις να λυγίσεις, αν δεν αντέχεις, ή αν δεν μπορείς, βαφτίζεσαι αμέσως «προβληματικός» ή «ασθενής» ή ακόμη χειρότερα «ανεπαρκής».
Η θλίψη δεν αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική αντίδραση σε ένα παράλογο σύστημα, αλλά ως ατομική αποτυχία που πρέπει να κρυφτεί, εντείνοντας το αίσθημα της απομόνωσης και της απόρριψης.
Η κατάθλιψη παύει να είναι ατομική υπόθεση και μετατρέπεται σε κοινωνικό σύμπτωμα.
Από το brain drain στο soul drain: Η τελική ήττα
Χιλιάδες νέοι φεύγουν στο εξωτερικό, όχι μόνο για τις καλύτερες αμοιβές, αλλά για τις καλύτερες προοπτικές ζωής και κυρίως την αξιοπρέπεια.
Να βρουν έναν κόσμο όπου η προσπάθεια έχει νόημα και να νιώσουν πως αν προσπαθήσουν, κάτι θα χτίσουν.
Πως θα αντιμετωπιστούν ως άνθρωποι των οποίων η ψυχική υγεία και ευημερία μετράει εξίσου, αν όχι περισσότερο, από τα νούμερα της ανάπτυξης.
Δυστυχώς, υπάρχουν κι εκείνοι (παιδιά και νέοι εργαζόμενοι) που δεν μπορούν να φύγουν, αλλά ούτε αντέχουν να μείνουν και δεν αντέχουν να «παίξουν» με τους όρους ενός διεφθαρμένου συστήματος...
Αυτοί κινδυνεύουν να πνιγούν από τις συνεχείς ματαιότητες.
Ζούμε τη μεγαλύτερη ήττα ως χώρα.
Δεν είναι μόνο η φυγή των μυαλών, το brain drain.
Είναι η παραίτηση των ψυχών το soul drain.
Aυτών που υποτίθεται αποτελούν την ελπίδα αυτής της χώρας και λόγω ηλικίας, πρέπει να χαμογελούν, ενώ έχουν καταρρεύσει μέσα τους.
Όμως, η στιγμή που η ελπίδα παύει να είναι το τελευταίο που πεθαίνει και γίνεται το πρώτο που θυσιάζεται στο βωμό μιας υποκριτικής και αβάσταχτης οικονομικά κανονικότητας, δεν έχουμε απλώς οικονομική κρίση, αλλά μια γενικευμένη κατάρρευση της ανθρώπινης υπόστασης.
(Αν εσείς ή κάποιος οικείος σας αντιμετωπίζει δυσκολίες, μπορείτε να καλέσετε στην 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία - 1018, ή την Γραμμή SOS του Χαμόγελου του Παιδιού -1056).
Α.Κ.
www.bankingnews.gr
Δεν πήδηξαν μόνο δύο 17χρονα κορίτσια από έναν πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας στην καρδιά της Ηλιούπολης...
Μαζί τους γκρεμίστηκε με εκκωφαντικό θόρυβο και ένα ολόκληρο αφήγημα «κανονικότητας», το περιβόητο success story ενός κυβερνητικού συστήματος που αρνείται να κοιτάξει τις πληγές μιας ολόκληρης κοινωνίας και τον εαυτό του στον καθρέφτη.
Πληγές για τις οποίες φέρει στο ακέραιο την ευθύνη
Δύο παιδιά 17 ετών, στην ηλικία που η βιολογία επιτάσσει έρωτα, σχέδια και όνειρα χωρίς βάρος στην ψυχή, βρέθηκαν στο κενό χέρι-χέρι.
Το ένα έχασε τη ζωή του ακαριαία, το άλλο λίγες ώρες αργότερα.
Ένα σοκαριστικό σημείωμα λίγων γραμμών, που βρέθηκε στο σημείο της τραγωδίας, δεν είναι ένας απλός αποχαιρετισμός: είναι μια πολιτική διαθήκη.
Σε λίγες γραμμές περιγράφει όσα το κυβερνητικό σύστημα πασχίζει χρόνια τώρα να «θάψει» κάτω από οικονομικούς δείκτες.
Είναι η ακλόνητη απόδειξη πως αυτά τα παιδιά δεν ήταν «μπερδεμένα» ή «παρορμητικά», αλλά συνειδητοποιημένα και κυρίως, απελπισμένα.
Με πλήρη αντίληψη της σήψης γύρω τους, επέλεξαν την έξοδο από έναν κόσμο χωρίς ζώσα προοπτική.
Μεγαλώνοντας σε ένα «δωμάτιο πανικού» χωρίς αέρα
Όταν ένα παιδί 17 χρονών πιστεύει ότι η ζωή που το περιμένει δεν αξίζει να βιωθεί, τότε δεν έχει αποτύχει απλώς ένα «τραυματισμένο» σπίτι.
Η αποτυχία είναι βαθιά πολιτική και συστημική.
Αυτή η τραγωδία δεν είναι ένα ακόμη «μεμονωμένο περιστατικό» ψυχικής ασθένειας.
Είναι η κραυγή μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε μέσα σε μια ατέρμονη αλληλουχία κρίσεων που τσάκισαν την ραχοκοκαλιά μιας κοινωνίας: μνημόνια, οικονομική εξαθλίωση, lockdown και μια διαρκή ανασφάλεια.
Είναι παιδιά που είδαν τους γονείς τους να λυγίζουν κάτω από το άγχος της επιβίωσης, εξαντλημένους από τον αγώνα να κρατήσουν ένα σπίτι όρθιο και θυμωμένους από πολιτικές που τους κρατούν υποταγμένους οικονομικά, στα όρια της επιβίωσης...
Η κοινωνία μας νοσεί βαθιά γιατί είναι σαθρό το κυβερνητικό σύστημα που έχει την ευθύνη της και την «εκπαίδευσε» να θεωρεί κανονικότητα την ψυχική εξάντληση και την αναξιοκρατία.
Αντί για πραγματική ευημερία, το κυβερνητικό σύστημα οικοδόμησε μια κουλτούρα «φιλοδωρήματος», όπου οι πολίτες οφείλουν να είναι ευγνώμονες για τα ψίχουλα των επιδομάτων, ενώ ο πραγματικός πλούτος διανέμεται σε μια κλειστή κάστα «ημετέρων» και δικτυωμένων.
Από τη δολοφονία της προοπτικής...
Σε μια χώρα..
- που η κυβέρνησή της δεν θεραπεύει τις αιτίες της κοινωνικής ασφυξίας, αλλά τις συντηρεί για να τρέφει μηχανισμούς εξάρτησης και φόβου,
- όπου οι σπουδές οδηγούν είτε σε... αλλαγή κατεύθυνσης, σε μισθούς που δεν αντέχουν το κόστος της ζωής για ολόκληρο μήνα...,
- όπου η αξιοκρατία συνθλίβεται καθημερινά από την οικογενειοκρατία και τις κομματικές εξυπηρετήσεις και η προσπάθεια μοιάζει με μάταιο κόπο....
υπό αυτές τις συνθήκες, τους ζητάμε να πορευτούν στα σχολικά τους χρόνια και να «γράψουν καλά», για να πετύχουν, να μην απογοητεύσουν κανέναν, να αποδείξουν την αξία τους μέσα από ένα κουτσουρεμένο σύστημα εκπαίδευσης που απαξιώνει τον δάσκαλο πρώτα από όλα και να υποστούν έναν αδηφάγο μηχανισμό εξετάσεων, βαθμών και πιστοποιήσεων, για να έχουν μέλλον...
Αλλά ποιο ακριβώς μέλλον τους ανοίγεται;
Σε ποιο περιβάλλον;
Ο ανταγωνισμός στην Ελλάδα του 2026 εξακολουθεί να μην αφορά τα προσόντα, το «τι ξέρεις», αλλά το «ποιον ξέρεις» και πόσο γερά αγκιστρωμένη είναι η γνωριμία σου στο σύστημα.
Τα παιδιά το βλέπουν, το νιώθουν και τελικά παραιτούνται πριν καν ξεκινήσουν.
Δεν είναι η αποτυχία που φοβούνται, αλλά μια ζωή χωρίς νόημα, που εξαντλείται σε έναν αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης χωρίς τέλος και χωρίς ανταμοιβές.
...στη δολοφονία της αξιοκρατίας!
Η ρίζα της ματαιότητας, όμως, βρίσκεται στη δολοφονία της αξιοκρατίας.
Η κοινωνία μας έχει μετατραπεί σε ένα κλειστό κλαμπ όπου η κοινωνική άνοδος έχει σταματήσει.
Αν παλιά το παιδί του εργάτη είχε την ελπίδα να γίνει γιατρός μέσω της μόρφωσης, σήμερα το παιδί της λαϊκής οικογένειας φοβάται ότι θα καταλήξει σε βασικό μισθό... πείνας.
Η επιτυχία δεν εξαρτάται από τα προσόντα, αλλά από το «επώνυμο», τις γνωριμίες και τις κομματικές εξυπηρετήσεις που οδηγεί στον άκρατο πλουτισμό ολίγων, εις βάρος όλων.
Αυτές που κρατούν στο απειρόβλητο όσους έχουν εγκληματίσει εις βάρος μιας ολόκληρης κοινωνίας καταστρατηγώντας κάθε έννοια... αμερόληπτης δικαιοσύνης.
Αυτή η κληρονομική αδικία δημιουργεί ένα τείχος που οι ψυχές των νέων δεν αντέχουν καν να προσπαθούν να γκρεμίσουν.
Η ψηφιακή ασφυξία και η «αριστεία» της βιτρίνας
Σαν να μην έφτανε η κοινωνική σήψη, οι νέοι βομβαρδίζονται καθημερινά από τα φιλτραρισμένα πρότυπα μιας ψεύτικης επιτυχίας στα social media.
Ζωές-βιτρίνες, τέλεια σώματα και εύκολο χρήμα δημιουργούν ένα αβάσταχτο αίσθημα ανεπάρκειας.
Οι 17άρηδες σήμερα δεν συγκρίνονται με τον συμμαθητή τους στο διπλανό θρανίο, αλλά με μια παγκόσμια ελίτ της «τέλειας ζωής», των φιλτραρισμένων σωμάτων και του εύκολου πλουτισμού.
Σε αυτό το περιβάλλον, η κοινωνία επιβάλλει την «τοξική θετικότητα»: την υποχρέωση να είσαι διαρκώς ευτυχισμένος, παραγωγικός και χαμογελαστός.
Αν τολμήσεις να λυγίσεις, αν δεν αντέχεις, ή αν δεν μπορείς, βαφτίζεσαι αμέσως «προβληματικός» ή «ασθενής» ή ακόμη χειρότερα «ανεπαρκής».
Η θλίψη δεν αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική αντίδραση σε ένα παράλογο σύστημα, αλλά ως ατομική αποτυχία που πρέπει να κρυφτεί, εντείνοντας το αίσθημα της απομόνωσης και της απόρριψης.
Η κατάθλιψη παύει να είναι ατομική υπόθεση και μετατρέπεται σε κοινωνικό σύμπτωμα.
Από το brain drain στο soul drain: Η τελική ήττα
Χιλιάδες νέοι φεύγουν στο εξωτερικό, όχι μόνο για τις καλύτερες αμοιβές, αλλά για τις καλύτερες προοπτικές ζωής και κυρίως την αξιοπρέπεια.
Να βρουν έναν κόσμο όπου η προσπάθεια έχει νόημα και να νιώσουν πως αν προσπαθήσουν, κάτι θα χτίσουν.
Πως θα αντιμετωπιστούν ως άνθρωποι των οποίων η ψυχική υγεία και ευημερία μετράει εξίσου, αν όχι περισσότερο, από τα νούμερα της ανάπτυξης.
Δυστυχώς, υπάρχουν κι εκείνοι (παιδιά και νέοι εργαζόμενοι) που δεν μπορούν να φύγουν, αλλά ούτε αντέχουν να μείνουν και δεν αντέχουν να «παίξουν» με τους όρους ενός διεφθαρμένου συστήματος...
Αυτοί κινδυνεύουν να πνιγούν από τις συνεχείς ματαιότητες.
Ζούμε τη μεγαλύτερη ήττα ως χώρα.
Δεν είναι μόνο η φυγή των μυαλών, το brain drain.
Είναι η παραίτηση των ψυχών το soul drain.
Aυτών που υποτίθεται αποτελούν την ελπίδα αυτής της χώρας και λόγω ηλικίας, πρέπει να χαμογελούν, ενώ έχουν καταρρεύσει μέσα τους.
Όμως, η στιγμή που η ελπίδα παύει να είναι το τελευταίο που πεθαίνει και γίνεται το πρώτο που θυσιάζεται στο βωμό μιας υποκριτικής και αβάσταχτης οικονομικά κανονικότητας, δεν έχουμε απλώς οικονομική κρίση, αλλά μια γενικευμένη κατάρρευση της ανθρώπινης υπόστασης.
(Αν εσείς ή κάποιος οικείος σας αντιμετωπίζει δυσκολίες, μπορείτε να καλέσετε στην 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία - 1018, ή την Γραμμή SOS του Χαμόγελου του Παιδιού -1056).
Α.Κ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών